Rozdział XV

 Dzień dobry 

Mam nadzieje, że weekend wam się udał, bo mi bardzo, jeszcze czuje skutki :p

Chciałbym wam zaprezentować rozdział 15! Jak to szybko minęło, jesteśmy prawie w połowie. 

Moi kochani bohaterzy, ponownie borykają się mega problemami...

Uwaga pojawia się nowy wątek! Ciekawe czy zgadniecie jaki? 

 Rozdział dodaje bez bety, ponieważ moja kochana Dominika ma na głowie mnóstwo nauki, od której nie chce jej odrywać.. Za wszelkie błędy, przecinki i literówki przepraszam...

Nika ten rozdział dedykuje tobie, jako odskocznie od tych wszystkich książek! Trzymam za ciebie kciuki :) 

Moi mili, mam wrażenie, ze nie podoba wam się moje opowiadanie... :( 

Komentujcie proszę! To dla was nie wiele, a dla mnie dużo znaczy :) 

Kolejny rozdział będzie, wtedy kiedy w również się wykażecie...

Pozdrawiam gorąco i życzę udanej niedzieli DraMion

----------------------------------------------------------------------

Draco

 Jak na zawołanie oby dwie odwróciły się w moją stronę. Moja kuzynka rzuciła się na mnie, piszcząc jak pięciolatka, która dostała ulubionego lizaka.

- Obudziłeś się! Tak bardzo się cieszę, że nic ci nie jest.- Gadała jak nakręcona, nie robiąc sobie nic z tego, że w ogóle nie zwracam na nią uwagi. Moje oczy były utkwione w dziewczynie, która mnie nawiedza w snach, z oczu Hermiony można było wyczytać ulgę jak i strach.

Czego się bała?

- Jak myślisz, możemy mu powiedzieć?- Zapytała się Syntia, brązowowłosej. Ta wzruszyła ramionami.

- Słyszałeś wszystko?- Zapytała, brzmienie jej głosu wywołało dreszcze na moich plecach.

- No, wszystko. W co ty wpakowałaś moją siostrę?-  Wy warczałem w jej stronę. Musiałem schować swoje uczucia pod maską wściekłości. Wściekłości, którą wywołałem sowimi uczuciami do niej. Zmierzyła mnie chłodnym spojrzeniem, ignorując moje pytanie., Odwróciła się w stronę okna.

- Syntia jak chcesz to możesz mu powiedzieć, a ja posłucham.

- Słyszałeś może kiedyś legendy o starożytnym Bractwie Białego Kruka?

- Słyszałem, elitarna grupa czarodziejów. Bla bla bla, co to ma do tego?

- Możesz mi nie przerywać, ośle.

Od strony okna było słychać prychniecie, spojrzałem na Hermione, mrużąc oczy groźnie, ta zaś zaczęła się śmiać bezczelnie na głoś.

- Ej no uspokoicie się i dacie mi mówić w spokoju.

- Dobra, dobra sorry. Już siedzę cicho, nie będę się nawet śmiała. Kontynuuj.

- Bractwo istnieje od..hmm…kiedy to było…niech sobie przypomnę..

- V wieku n.e.-Wtrąciła się brązowowłosa, za to S. posłała jej wkurzone spojrzenie, gryfonka albo raczej ślizgonka, podniosła ręce w geście poddania.

- Wracając tam gdzie mi przerwano, Bractwo Białego Kruka istnieje, drogi kuzynie. Kiedy ludzkości zagraża niebezpieczeństwo, nieznana nam siła budzi się do życia, w skutek, czego w jednym roku rodzi się siedmioro dzieci, obdarzonych niezwykłymi mocami. Każdy z nas ma inny dar w sobie, a łączy nas moc energii. Jak by to ci powiedzieć, czysty prąd. Teraz jest nas siedmioro, ja, Sergiej, Misza, Ethan, Aron, Asad, no, ale go już prawie nie ma i Hermiona. Ona nami przewodzi. Urodziła się ze wszystkimi mocami.

- Nie wierze, to jest nie realne.

- Hermiono, za prezentuj się proszę.

- Oh czy to jest koniecznie, widział, co umiem.

Razem z Syntia, spojrzeliśmy na nią wyczekująco. Hermiona przewracając oczami, podeszła do mnie do łóżka. Wyciągając rękę przed siebie.

- Pierwsze ci pokarze, liny.

Z dłoni dziewczyny, tak jak ostatnim razem wyłoniła się błękitna linia. Mogła nimi sterować tak jak własnymi rękoma, na udowodnienie pociągnęła mnie za włosy.

- Uważaj Grenger, wszystko mnie boli.

- Nie przesadzaj, Marcus uszkodził ci nogę, nie głowę.- Zabrała swoje lino coś tam.- Teraz wiatr.

Na wyciągniętej dłoni, utworzyła miniaturkę trąby powietrznej, później była woda, ziemia, energia, niebieski ogień, którym mnie wyleczyła, na sam koniec zostawiła normalny ogień. Podrzucała w powietrzu kulkę ognia, chodząc w tą i z powrotem po sali, z zamyśloną miną. Zatrzymała się i rzuciła ja we mnie. Chcąc się obronić, wysunąłem dłonie do przodu, piłeczka się odbiła od niewidzialnej tarczy, zatrzymując nad łóżkiem. Granger podeszła do niej i zgniotła ja w dłoni.

- Hermiona!- Krzyknęła Syntia.

- Oszalałaś? Najpierw ten pierdolony wampir rzuca się na mnie, bo myślał, że cię przeleciałem, teraz walisz w mnie kulą ognia! Chcesz mnie zabić?

- Hmm…Było by łatwiej. Jak widziałeś, posiadasz dar tarczy. Tarcza i ogień ciekawe, co jeszcze.- Mruczała pod nosem.  Odwróciła się w stronę okna.- Musze już iść, niedługo zegar wybije 17. Nie będzie mnie pewnie parę dni. Wyśle ci wiadomość S. Wyjaśnij mu do końca, kim jest. A ja idę ci dupę ratować. Malfoy trzymaj się i zdrowiej, ja już cię nie uleczę. Pa- wybiegła z Sali.

Po wyjściu dziewczyny, siedzieliśmy w ciszy.

- Jak ty się dowiedziałaś, że masz dar?- Przerwałem cisze, pytając moją kuzynkę.

- Hermiona mnie uświadomiła, wiesz kiedyś na lekcji Czarnej Magii, Misza pojedynkował się z Horacym, rzucali na siebie paskudne zaklęcia, Horacy w końcu rzucił w Misze zaklęcie nie wybaczalne, bojąc się o niego, chciałam się rzucić, aby go osłonić swoim ciałem, powstrzymała mnie Hermiona, która złapała mnie za rękę, ale udało mi się osłonić go tarczą. Wszyscy myśleli, że to Misza wyczarował tarcze, jakimś zaklęciem nie werbalnym, nawet ja.  Jednak Miona, zabrała mnie w tedy z sali i powiedziała mi, kim jestem i opowiedziała mi o mocy, jaką posiadłam, z czasem ukształtowała się we mnie moc jasnowidzenia, ale nie tak, że mogę na zawołanie coś przewidzieć, mam wizje i to bardzo rzadko, ostatnio miałam dwa miesiące temu. Wizja ta zaważyła na tym, że jestem teraz w Hogwarcie.

Ze wszystkiego, co usłyszałem, zapamiętałem tylko: na lekcji Czarnej Magii, powstrzymała mnie Hermiona, zabrała mnie wtedy z sali.

- Chcesz mi powiedzieć, że ona przez dwa lata chodziła o Durmstrangu?? – Zapytałem.

- Co? Ten, no. Kurwa! Ona mnie zabije, ja pierdole, tak się wygadać. Nie wieże, że to powiedziałam.- Syntia zaczęła chodzić w kółko, gadając do siebie. Przerażony patrzyłem na jej zachowanie.

- Jejku, jejku już po mnie, o Boże, co ja narobiłam.- Złapała się za głowę, ciągnąc włosy.- Nie dość, że narobiłam jej problemów z akcją w klubie to jeszcze to! O Boże.

- MOGŁA BYŚ SIĘ KURWA USPOKOIĆ.- Wydarłem się. Dziewczyna, ustała w miejscu, spojrzała na mnie zaskoczona.

- No widzę, że do zdrowia wracasz, bardzo mnie to cieszy, tylko to ja będę miała przejebane. Słuchaj Draco, masz siedzieć cicho i nic, nikomu nie mówić rozumiesz. Ciebie tęż już obowiązują zasady.

- Jakie zasady?

- Masz moc, nikt nie może się o niej dowiedzieć. Wygadasz się to czeka cię kara, taka jak Asada.

- Czyli jaka? Śmierć? Myślisz, że się boje? Kobieto moim ojcem jest Śmierciożercą, któremu się przeciwstawiłem, i tak mnie czeka śmierć, wiec proszę, groźby zachowaj dla siebie.

- Nie chodzi mi o normalną śmierć, w Bractwie tak nazywamy kare, polegającą na tym, że dana osoba jest uwięziona w lochach, przywiązana do ściany przez jeden miesiąc, jej ciało pozbawione jest duszy, cierpi przerażające męki. Sam proces, kiedy dusza opuszcza ciało, jest gorszy, niż pocałunek Dementora, z tym, że, po miesiącu odzyskujesz ją, jeśli wyrazisz skruchę, zostajesz zwolniony z kary, moce, jakie miałeś zostają odebrane, wraz z nimi magią, pamięć zostaje wyczyszczona. Jednym słowem robią z ciebie charłaka, stajesz się cieniem samego siebie. Bez pamięci, bez niczego.

***

Hermiona

 

 Zbiegając z wzgórza, zerknęłam na zegarem. Dochodziła siedemnasta, cholera zaraz się spóźnię. Przyspieszyłam biegu, aby zdążyć na czas. Moje spóźnienie w niczym mi nie pomorze. Przebiegłam przez dziedziniec, nie zaszczycając wartowników spojrzeniem. Zdyszana wpadłam w progi świątyni, przystając na chwile, aby nabrać tchu, poprawiając swoją czarna pelerynę, ruszyłam do Sali obrad.

Z dumnie uniesioną głowa wkroczyłam do pomieszczenia, w towarzystwie dzwonów, ogłaszających wybicie równej godziny.  Siedzieli w pół okręgu, na rzeźbionych fotelach, albo raczej tronach. Pierwszy z mojej lewej siedział Darren, Benjamin, Karolin, Michael, Raphael, Elijah, Alaric, Lee., Noah, Autumn. Wspominałam już, że przewodził nimi Raphael, jego prawym był Michael. Bezwzględny, nieobliczany, zimny człowiek, wierzył, że nic się nie dzieje bez przyczyny. Panował nad wszystkimi mocami. Szkolił mnie w walce wręcz. Był mi również bliski jak Raphael. Reszta rady zazwyczaj była cicho, uważnie obserwując. Od dwóch lat nic się nie zmieniło, te same twarze, ta sama salą, tylko, jaka tym razem będzie kara?

Uklęknęłam na środku Sali, chcąc oddać im hołd. Pochylając głowę nisko, uśmiechnęłam się drwiąco. Błahe czyny, mogą zdziałać cuda, niech myślą, że są lepsi. Prostując się przybrałam maskę spokoju, nienagannej grzeczności.

- Gdzie jest winna?- Usłyszałam głos Michaela, patrzył na mnie drwiąco, jak by wiedział, o czym pomyślałam. Wyzywająco spojrzałam w jego oczy, mówiąc..

- Stoi przed wami! Ja jestem winna.

Widziałam na ich twarzach niedowierzanie. Skupiłam się na dwójce, która miała najwięcej do powiedzenia. Raphael patrzył na mnie z nieodgadnionym wyrazem twarzy, w jego oczach czaiła się duma, z to Michael dalej nie mógł uwierzyć w moje słowa.

- Żartujesz sobie?

- Czy wyglądam jak bym żartowała? Raphael powiedział jasno, chcecie winnego, wiec o to jestem. Ukarzcie mnie jak wam się podoba. Miejmy to już za sobą.

- Nie możemy cię ukarać Katherino. To nie jest takie proste. My nie chcemy ci karać, jesteś dla nas zbyt cenna.- Odezwała się pierwszy raz, od kiedy ja znam Autumn.

Piękna blondynka, o niebieskich oczach, małym noskiem i krwisto czerwonych ustach, jej głos idealnie pasował do ciała, niczym niebiańskie dzwoneczki. Była kobietą czynu, młoda i piękna, jak oni wszyscy. Nic się nie zmieniali, każdy z nich wyglądał na 25 lat. Jak to robili? Nie wiem.

- Chcesz powiedzieć, że jestem bezkarna? Dobrze wiecie, że możecie to zrobić, ale nie chcecie. Nie pozwolę wam na skrzywdzenie nikogo, na kim mi zależy. Będę ich bronić za wszelką cenę.

Moje słowa zawisły w powietrzu, wpatrywali się we mnie w ciszy.

- Cóż, zaskoczyłaś mnie Hermiono. Musimy się naradzić, co zrobić. Ty proszę, udaj się do swojej komnaty. Wezwiemy cię, kiedy wyrok zapadnie.

Ukłoniłam się im, prostując posłałam kpiące spojrzenie Michaelowi, w odpowiedzi uśmiechnął się do mnie ze zrozumieniem.  Tylko przy nim mogłam zachowywać się tak beztrosko, on, jako jedyny ciągle walczył. Był łowcą, tropił swoje ofiary, aby je zabić.

Usiadłam na łóżku, tępo wpatrując się w okno. Widok był cudowny, świątynia wznosiła się jednej z Alpejskich gór. Nikt dokładnie nie wiedział gdzie jest, znaliśmy tylko lokalizacje, aby się teleportować. Wydaje mi się, że jest to gdzieś na granicy Francja-Włochy, zważywszy za szczyty górskie.

Nie wiem ile siedziałam, nie zwracałam uwagi na płynący czas. Moje myśli krążyły gdzieś w Londynie, w jednym ze szpitali, przy pewnym blondynie. Uświadomiłam sobie, że zależy mi na Draco, czuje do niego coś więcej niż zwykłą sympatie, ale jest jeszcze Marcus. Cholernie przystojny idiota. W głowie huczały mi słowa wampira „ będę o ciebie walczył, tak długo, puki żyć będę”. Chciałam tego? Nie wiem. I co ja mam zrobić? Jestem rozdarta między nimi, Marcus daje mi spokojną ostoje, Draco zaś dreszczyk emocji.

Moje rozmyślenia przerwało pukanie do drzwi. Czyżby już?

- Proszę.

Po pokoju wszedł Michael, jego czarny jak noc garnitur, kontrastował z białym wystrojem sypialni. Minę miał obojętną, usiadł wygodnie na kanapie. Przyglądałam się mu, taksując jego wysportowane ciało, kolejny przystojniak. Spojrzałam w jego oczy, koloru złota, podnosząc pytająco brew, czekając aż zacznie.

- Jak się czujesz?

Zaskoczona tym, że pyta o stan mojego zdrowia, z opóźnienie odpowiedziałam.

- Dobrze? Tak mi się wydaje, czemu pytasz?

- Użyłaś bardzo dużo mocy H, zazwyczaj trzeba czasu, aby się zregenerować.

 Czy oni muszą wiedzieć wszystko?

- Szpiegowanie ludzi jest nielegalne. – Mówię patrząc na niego znacząco, kiedy chce cos powiedzieć, nie daje dojść mu do słowa.- Nie zaczynaj gadki, że to twoja natura! Gdyby nie wy i ta wasza mania sprawowania kontroli, nie było by zaistniałej sytuacji.

Uśmiechnęłam się do niego uroczo.

- Raphael ma racje, pozwalasz sobie na za dużo.

Teatralnie przewróciłam oczami.

- A wy za to za bardzo ingerujecie w moje życie.

Teraz on wywrócił oczami, pochylił się lekko do przodu opierając łokcie na kolanach, głęboko zajrzał mi w oczy.

- Igrasz z ogniem słoneczko.- Jego głos stał się mroczniejszy, bardziej seksowny.

- Wiem, do czego dążysz, odpuść sobie. Moja decyzja dalej pozostaje tak jak dawniej.

W ogóle się nie przejął tym, co powiedziałam, uśmiechnął się szeroko, ukazując swoje proste białe zęby.

- Warto było spróbować. Kim jest ten chłopak, którego uratowałaś?

- Nie wierz?

- Eee nie?

- Ha nie wierze!- Wykrzyknęłam, podnosząc się z łóżka.- Jest coś, czego ty nie wierz. Wow.

- Nie przesadzaj, wiec jak on się nazywa?

- Draco Malfoy.

Od strony drzwi dobiegł nas kobiecy krzyk, obydwoje spojrzałyśmy w tamtą stronę. W otwartych drzwiach stał Autumn. Jej mina świadczyła o głęboki szoku, wpatrywała się w mnie z szeroko otwartymi oczami. To ona musiała wydać z siebie ten dźwięk.

- Czy coś się stało?- Pytam, zmartwiona jej zachowaniem.

- Tak, Raphael chciała a byście wrócili już na sale. – Odpowiedział, słabym głosem.

Odwróciła się na pięcie i zniknęła w głębi korytarza. Zszokowana stoję dalej w tej samej pozycji, gapiąc się na miejsce, w którym przed chwilą stałą kobieta. Zdezorientowana przenoszę moje spojrzenia na Michaela, pytająco unosząc brew, ten jedynie wzrusza ramionami.

- To było dziwne. Widziałeś jej wyraz twarzy?

- Tak, myślę, że coś nią wstrząsnęło.

- Co niby?

- Nie wiem, chodźmy już, Raphael nie lubi czekać.- Zaśmiał się ze swojego komentarzu, w skutek, czego załamałam ręce jak do modlitwy, przewracając oczami. Czasem zachowuje się jak dziecko.

W sali był tylko Raphael. Siedział na swoim „tronie”, swoje oczy utkwił w mojej osobie, bacznie mnie obserwując. Zaczął mówić..

- W północnej Rumunii grasuje jakieś stworzenie. Nie wiemy, co to jest, ale ma wielką siłę, szybko się porusza, jakieś 190 cm. To coś, zabiło już tysiące ludzi. Trzeba je zgładzić.

Nie wiedziałam, po co, on mi to mówi. Zdezorientowana spojrzałam na Michaela, wyraz jego twarzy, świadczył, że, zrozumiał, do czego pije jego przywódca.

- Wyślij tam łowców, po to oni są prawda?

- Cóż łowcy nie dają sobie rady, zabito już dwóch. Potrzebuje kogoś, kto podoła temu zadaniu.

Cholera! Zmarszczę brwi na niego, o co kurwa chodzi?

- A co ja mam z tym wspólnego? Wydaje mi się, że jest to działka Michaela?

- Możliwe, że jego, ale tym zadaniem zajmiesz się ty!

Równocześnie z Michaelem wykrzyknęliśmy, „co”, zdenerwowany łowca, nie chciał odpuścić.

- Oszalałeś? Ona nie jest łowczynią, nie ma doświadczenia w walce z magicznymi stworzeniami, wiem, do czego jest zdolne te stworzenie. Zabiło moich najlepszych łowców. Myślę, że nie przemyślałeś tego?!- Ostatnie zdanie wykrzyczał, wstając z swojego tronu.

- To jest jej kara, ma znaleźć i zabić to coś, czymkolwiek to jest. Jak by to powiedzieć? Ah tak! Hermiono czeka cię krucjata.